नवराज लम्साल दाईलाई चिठ्ठी ।

चिनारी त पुरानै थ्यो मात्रै भेट नयाँ हाम्रो
छुटिजानु पर्यो तर नहुर्कंदै माया हाम्रो ।
बाँकी रहे धेरै कुरा सुनाउन अनि सुन्न
कस्ले सक्या छ र बग्दो समयको बेग थुन्न ।

माथीका यि नै चार हरफहरु सुनाउंदै नवराज दाईलाई प्रणाम ।

संसारकै सबैभन्दा ब्यस्त मुलुकको पनि सबै भन्दा ब्यस्त मानिने सहर अमेरिकाको लस एञ्जलसमा भएको हाम्रो आकस्मिक भेटले मलाई जीवनभरीको लागी पुग्ने मिठो सम्झना दिएको छ । झण्डै तिनदिन हामी एकै स्थलमा रहंदा पनि बिभिन्न कारणहरुले गर्दा रहुञ्जेलको समय त तपाईँसंग बिताउन नसकेकोमा न्यास्रो त लागेकै छ तर तपाईँसंग रहेजति समयको मिठासले त्यसलाई ढपक्कै ढाकिदिएको पनि छ । मैले तपाईंलाई दिनुपर्ने जति समय दिन सकिंन भनेर यहाँ याचनाका शब्दहरु लेख्न थालें भने त्यो बनावटी देखिएला त्यसैले सारा अफसोचहरु आफैंभित्र पचाएर म लेख्न चाहन्न । दु:ख भने अवस्य लागेको छ कि मैले तपाईंको लागी केहि गर्न सकिंन । तपाईंसंग छुटिएपछि म नेभाडा राज्यको लास भेगास सहर फर्कें । यो सहर मेरो लागी पनि नौलो भएको हुनाले यहाँ बस्ने सम्भवनाको खोजीमा थिएं तर समयले मलाई पुन हुत्याएर कोलोराडोकै डेन्भर पुर्याउने संकेत देखाईसकेको छ । केहि दिनमै म कोलोराडो जान्छु सायद । मलाई ईमेलको जवाफमा म संग छुटिएपछि अहिले सम्मको यात्रा विवरण ( संक्षिप्त नै सहि ) लेख्नुहोला ।

एक आधा घण्टा मात्रै भएपनि समय निकालेर मेरो अल्बम एक अञ्जुली माया मा केन्द्रित भई गफगर्ने योजना बनाएर पनि मौका हातबाट गुम्यो तर केहि छैन दाई लाख मानिसहरुले मलाई तेरो गीतमा शब्द राम्रो छ भनिदिए भन्दा धेरै हुने गरेर तपाईंले उ त ज्यानमारा गीतकार हो भनिदिनुहुंदा म् खुशीले गदगद छु । रह्यो कुरा मेरो गितीअल्बमको प्रचार प्रसार नभएको सम्बन्धमा - त्यसलाई त म यसैगरी पनि मन बुझाउन सक्छु ।

भै गो समयले नचिनोस मलाई
मैले त समयलाई चिनेको छु
निर्दयि दुनियाँमा स्वार्थीहरु माझ
म बिधवाको पोते भै छिनेको छु ।

त्यसो त एल ए मा केहि सि डी हरु बिक्री गर्नसक्ने सम्भावना देखेर पहिले देखि नै स्टल रिजर्भ गरेर केहि सि डी हरु लिएर गएको पनि थिएँ तर जसै त्यहाँको माहौल देखें मेरो मनबाट सि डी फिँजाएर ब्यापारी बन्ने लालसा त्यसै हराएर गयो । पहिलो कुरा त मलाई आफ्नो दुख पैसा लिएर अरुसंग ब्याक्तीगत अनुरोध गर्दै बाँड्नु नै उचित लागेन , दोश्रोकुरा नेपालबाट आउनु हुने गायक कलाकारहरुको सि डी बिक्री गर्ने भाग ओगटनेछु जस्तो पनि लाग्यो । जे होस , म ब्यापारी बन्न सक्दिनथें र सकिंन पनि । गिती अल्बमले मलाई लगाएको आर्थिक घाटा त मेरो पोहोर सालकै घाटा हो । जो पुरा हुन सक्दैन । यहाँनेर मलाई पहिले आफैंले कतै लेखेको गजल सम्झना भै रहेछ -

घाउ सुक्यो , अझै तर खाटा सहेको छु ।
हार भयो पिरतीमा घाटा सहेको छु । १

आफ्नो कुरा राख्ने मौका नै कहाँ पाएं र ?
बोल्नै नदिई बनायौ लाटा , सहेको छु । २

कति सहें मैले हिसाब कहाँ राखें र ?
धेरै चोटी वचनकै भाटा सहेको छु । ३

झिलीमिली,कोलाहल सबै तिम्रै भयो ,
अँध्यारो माथी मैले सन्नाटा सहेको छु । ४

सुख,खुशी,हाँसो सबै लग्यौ तिमिलेनै ,
दुखी जीवनको सबै पाटा सहेको छु । ५

मलजल,गोड्मेल तिम्ले राम्रै पाएछौ ,
मैले सबै आँतरमा राँटा सहेको छु । ६ ( सन्दर्भ मिल्ला नमिल्ला तै पनि राखिदिएँ है दाई )

मैले तपाईंलाई झिंझो त लगाईंन ? लगाएछु भने क्षमाप्राथी छु । अब म तपाईंको धेरै समय लिन चाहन्न । म बेलाबेलामा ईमेल मार्फत तपाईंलाई सम्पर्क गरिरहनेछु र आवश्यक सल्लाह मागिरहनेछु । समय मिलेको बेला मेरो ब्लगमा पसेर मेरा रचना सामाग्रीहरु प्रति प्रतिक्रिया गरिदिनुहोला । अहिलेलाई बिदा चाहन्छु ।

तपाईंको भाई
दीपक जडित

गीत : बुझ्नेले बुझिहाल्छन

बुझ्नेले बुझिहाल्छन प्रेमको भाषा नबुझ्नेलाई बुझाउन सकिन्न
जति झारे नि आँशुको बर्षामा बैगुनीलाई रुझाउन सकिन्न ।


धेरै छाल छन एकै प्रेमका छाल संगै म बगेर गएं कि
कतै छालैले हुत्याईदिंदा फेरी प्यासी म बगरै भएं कि
अझै जलेर प्रेम अग्निमा प्यासी मन कुनै बुझाउन सकिन्न
जति झारे नि आँशुको बर्षामा बैगुनीलाई रुझाउन सकिन्न ।


भूल जीवनमा गरिनै रहें त्यही भूलले संधै रुवाईरहयो
आफ्नै आँशुले भिजीरहे पनि छाती मेरो अझै धुँवाईरहयो
आफैं अल्झेर प्रेम पासोमा फुत्कने उपाय सुझाउन सकिन्न
जति झारे नि आँशुको बर्षामा बैगुनीलाई रुझाउन सकिन्न ।

ब्लगिङ्गको एकबर्ष ।

'ब्लगर बन्ने रहर कसरी पलायो मनमा ?'

'खै थाहा छैन मैले पहिले नै कतै भने जस्तो लाग्छ आफ्ना रचनाहरुलाई एकत्र गर्ने उध्येश्यले ब्लगर बनें सायद ।'

हैन यो समय किन यस्तरी छिट्टो बित्छ ? अस्तिकोदिन देखि ब्लग शुरुगरे जस्तो लाग्छ आज एक बर्ष भै सकेछ । मैले एकबर्षको ब्लगिङ्गको अनुभव उत्पातै लेख्ने गरी केहि बटुलेको छैन । मेरो ब्लगमा पाठकको कमि भएर पनि त्यसो भयो होला सायद । यो कुरा पनि मैले पहिले नै कतै ब्लगमै स्विकारेको छु कि म आफ्नै सन्तुष्टीको लागी बनेको ब्लगर हुं र धेरै पाठकको अपेक्षा पनि गरेको थिईनं त्यसो त म मा धेरै पाठकलाई लोभ्याउने क्षमता नै पनि के छ र ?
ब्लगर बनेर बनाएका दुई चारसाथीहरु भने यति प्रगाढ भएका छन कि मानौं हामीले साथी बन्ने आजिवनको सक्रिय सदस्यता लिएका छौं त्यसपछि आफ्नो सन्तुष्टी त छंदैछ समग्रमा ब्लगले मलाई केहि क्षति पुर्याएको छैन बल्कि थोरै नै भएपनि फाईदा दिएको छ ।

रहर जहाँबाट पलाएको होस - मैले ब्लगर भएर ब्लगरको धर्म पुरा गरेको छु त ? आफैंले आफैलाई सोध्दा म संग यो प्रश्नको जवाफ छैन । समय पाउञ्जेल सम्म मैले केहि न केहि लेख्ने कोसिस गरेको छु । हुन सक्छ कतिपय अवस्थाहरुमा म असफल ब्लगर भएंहोला तर म आफुलाई त्यसो भन्दिनं । ब्लगलाई ब्यावशाय नै बनाउने मेरो पाईंन छैन । केवल मन बिसाउने देउराली भएको छ मेरो ब्लग मेरो लागी । म थाकेको बेला सुस्केरा फेर्छु , खुसी भएको बेला गीत गाउंछु ईत्यादी ईत्यादी जे होस समयलाई सदुपयोग गरेको बहानामा म आयु घटाएको लेखो राख्छु ।

हिजोआज म संग समयको अवाभ छ । लेख्न मनलागेका कुराहरु पनि लेख्न सकिरहेको छैन । बसाईं सराईको कारणले गर्दा समय निकाल्न सकिरहेको छैन । नयाँ ठाउंमा स्थान जमाउने र जीवन यापनको नियमित क्रम शुरु गर्ने अल्झोमा फंसेर त्यसै अल्मलिईरहेको छु । आशा छ अब एकाध साता भित्र नयाँ क्रमले जीवन चल्नेछ र आफ्नो ब्यक्तिगत कुराहरुको लागी थप समय निकाल्न सक्ने छु ।

बर्षदिन पार गर्दा अहिले यो समेत गरेर मैले १८४ वटा पोष्टहरु राखेको रहेछु । म आफैंलाई यो क्रमलाई निरन्तरता दिईनै रहने बचन दिन चाहन्छु ।

गीत : तिमी बिना...

तिमी बिना तिमी बिना ...
तिमी बिना यो जीवन अधुरो
दिनको उज्यालो भयो मधुरो
तिमी बिना तिमी बिना ...

जुनेली रातमा चन्द्र मुहार तिम्रो कल्पिन्छु
एक्लै तिमी बिना
तारा माझमा हराउंदा तिमीलाई झस्किन्छु
एक्लै तिमी बिना ...

चिसो बतासले मेरो मुटु छुँदा तर्सिन्छु
एक्लै तिमी बिना
मिलनको आशमा मेरो मन रुँदा तड्पिन्छु
एक्लै तिमी बिना...

कविता : फरक

समय एउटै थियो
तिमीलाई पनि मलाई पनि
फरक थियो केवल हाम्रो गति
एकै काण्डबाट छुटेका
हामी दुई शाखा
संगै हुर्किरहंदा
तिमी अगाडी भयौ
द्रुत तिम्रो गतिले
मेरो गतिसंग
बिस्तारै यौटा अन्तराल बनायो
समानान्तर अगाडी बढिरहंदा
हामी दुईको बैचारिक उचाईमा
गतिलै खाडल देखापर्यो
खाडलको गहिराई मेरो विचार
सतह तिम्रो विचार
द्रुत समयमा
द्रुत तिम्रो गतिको तारिफ
मन्द मेरो गतिको आलोचना
आँखिर द्रुत समय संगै सबै सबै
तिम्रै गति समाउन चाहन्थे
मलाई दुनियांको पर्वाह थिएन
तिनको गतिसंग झण्झट थिएन
फगत म चाहन्थें
तिमी आफ्नो गतिसंगै
साँसारिक बुझाईमा
कुनै तुष नछाडी अघि बढ
संधै मैले तिमीलाई
आफुसंगै दुनियाँदारी बुझ भन्ने चाहें
मेरो कामना
दुनियाँले बुझ्ने आशै थिएन
जब तिमीले नै बुझेनौ
म अझै गहिराईमा खसिरहें
तिमी सतहबाट पनि
माथी उठिरह्यौ
निरन्तर
यो निरन्तरता
यौटा क्रममा चलिरहयो
हामीविचको खाडलमा
मलाई अझै गहिराईमा डुबाउन
तिमीलाई झनै सतहमाथी उठाउन
यहि क्रमले निशुल्क मदत गरिरहयो
द्रुत समय संगै
द्रुत गतिमा
तिमी मलाई गहिराईमै छाडेर
सतह भन्दा माथी
धेरै माथी उडिरहयौ
तिम्रो उडानको बेग
भनेकै थिएं मैले
एकदिन समाप्त हुनेछ
खस्नेछ उहि खाडलभित्र
जहाँ समानान्तर हामीबिच
खनेको थियो विचारले खाडल
आँखिर सकेन थाम्न समयले
तिम्रो बेगलाई र झर्दैछौ तिमी
जब आईपुग्नेछौ म सगै
झरेर तल तल
र थाहा पाउनेछौ
अन्तरालले समयको
तिमी र म बिच दुरी हाल्दा
के के भाँजो हाल्यो विचारमा
र छुट्यो बुझाईहरु जीवनको
आज जीवन बुझ्दा
थाहा पायौ तिमीले
हामीबिचको खाडलमा
गहिराई र सतहको अन्तर के थियो ?
को माथी र को तल थियो ?
र यहि नै हामीबिचको फरक थियो ।
नेपालीपोष्ट डट कममा प्रकाशित ।

क्रमभंगताको क्रम ।

मे ७ तारिख मैले मेरो ब्लगमा पछिल्लो पटक यौटा गजल राखेको थिएं । आज जुन ९ तारिख भै सकेछ । यो एक महिनाको अवधीभर मैले के के गरें ? अब त म आफैंलाई याद रहेन । म कहाँ हराएं ? किन हराएं ? मैले अप्रिल टुर भनेर अप्रिल महिना तिर घुम्न गएको ठाउंहरुको बारेमा ब्लग राख्दैथिएं त्यो क्रम पनि त्यसै भंग भयो । यौटा क्रममा चलिरहेको मेरो जीवनमा क्रमभंगताको क्रम शुरु भयो । गरिरहेको काम बन्द भयो । काम खोज्ने क्रम शुरु भयो । बसिरहेको ठाउं छोडें , नयाँ ठाउं पुगिरहने क्रम शुरु भयो । लेखिरहने क्रम भंग भएर २ महिना बित्यो नयाँ लेख्ने वातावरण बनाउने क्रम शुरु भयो । ऐजन ऐजन प्रकारले के के भयो भयो । यो अवधीमा केहि नयाँ सोचहरु मानसमा टुसाईसकेका छन जस्लाई लेख्ने क्रम शुरु गर्नुपर्ने भएको छ । जीवनमा चलिरहेको क्रम अचानक भंग भएर क्रमभंगताको क्रम शुरु हुंदा मैले आफु संक्रमणकालिन स्थितीमा रहेको महसुस गरेको छु । बल्ल आजदेखि मैले नयाँ शुरु हुंदै गरेका क्रमहरुलाई ब्लगमा राख्ने क्रमको शुरु गरेको छु । तथापी यो क्रम लाई शुरुवात नभनेर निरन्तरता नै भन्नु मुनासिव होला ।

यो क्रमभंगताको क्रमले निरन्तरताको नयाँ क्रम शुरु गरेपनि या नयाँ क्रमको निरन्तरता कायम राखेपनि मेरो लागी त्यहि नै उपलब्धी हुनेछ ।

गजल : जिउन जिन्दगी

जिउन जिन्दगी जब गाह्रो हुन्छ ।
सानो सानो खुशी पनि साह्रो हुन्छ ।
नबिकेर बोली , साथी छुटेपछि ,
एकान्त र अँध्यारो नै प्यारो हुन्छ ।
आँशु पिउंदा पिउंदै मातेपछि ,
आफ्नै खुट्टा बाटोको तघारो हुन्छ ।
कुविचारको जालो फैलिएसम्म ,
सुविचार त तातो न छारो हुन्छ ।
बुज्रुगहरुको माझ आजभोली ,
आदर्श मनोरञ्जन् को चारो हुन्छ ।
नबिराउनु नडराउनु तर ,
साँचो बोल्ने नै आँखाको तारो हुन्छ ।

कविता : लेखुंला भनेको कविता

लेखुंला भनेको कविता
झर्यो आँखिर मानसमा नखेल्दै
जस्तो कि बनफूल हाम्रै डाँडापाखाको
फक्रने अभिलाषा बोकी
यौटा अंध्यारो रात कटाएर
बिहानीको किरणसंगै लुछिन्छ
बलात्कृत हुन्छ
यसैगरी
उज्यालोले लखेट्न थालेपछि
रातसंग आजभोली
फूलहरु डराउंदैनन
फूल यौटा कविमन
दिउंसै लुटीएपछि
यौटा कविमन
टुहुरो आँशुमाथी कविता लेख्छ
सम्झेर आफ्नै शिरमाथी आकाश छैन
यौटा कविमन
उजाड सिउंदोमाथी कविता लेख्छ
अनुभुत गरेर आफ्नै संसार उजाडीएको छ
यौटा कविमन
झरेको फूलमाथी कविता लेख्छ
मानेर आफु स्वयं बलात्कृत भएको छ
लुछिएर पत्रपत्र फूलको
भुइँभरी छरिएपछि
आहत छ कविमन आज
नचलेर कलम
लेखुंला भनेको कविता
झर्यो आँखिर मानसमा नखेल्दै
जस्तो कि बनफूल हाम्रै डाँडापाखाको ।

नेपालीपोष्ट डट कममा प्रकाशित ।

क्रान्ती गीत : देशको लागी ।

उकालो त अझै साथी चढ्न बाँकी छ
अन्तिम युद्ध देशको लागी लड्न बाँकी छ ।

अझै शक्ती छ है साथी हाम्रो पाखुरीमा
पुग्न सक्छौ हामी सगरमाथा टाकुरीमा
पाईला त अघि साथी बढ्न बाँकी छ
अन्तिम युद्ध देशको लागी लड्न बाँकी छ ।

अरुमाथी भरोषामा बस्ने बेला गयो
उठौं जागौं साथी मुठ्ठी कस्ने बेला भयो
तानाशाही साङ्लो साथी चुंड्न बाँकी छ
अन्तिम युद्ध देशको लागी लड्न बाँकी छ ।

नभनेर हिमाल तराई सहर र गाउँ
करोढौं हात एकैचोटी उचालेर जाउँ
मंत्र एकताको साथी पढ्न बाँकी छ
अन्तिम युद्ध देशको लागी लड्न बाँकी छ ।

नेपालीकविता डट कममा प्रकाशित ।